آدم برفي تو ....

برف و دستات و بخار ...
يه گلولهِ برف بزرگ
يه هويج جاي دماغ
زغال  هم جاي چشمام
از توي باغ دلت
آوردي يه سيب سرخ
گذاشتي تو سينه ام
کشيدي يه قلب سرخ
روسري آبي تو ...
ديگه بود ، شال گردنم ...
رقص موهات زير برف
لرزه انداخت تو تنم
کشيدي رو گونه هام
دستاي يخ زدتو
منم لبخند به لبام
شده بودم محو تو
تو خوابم نمي ديدم
بشم آدم برفي تو

بي تو On line شبي باز از آن Room گذشتم

همه تن چشم شدم . در پي ID ي تو گشتم
شوق ديدار تو لبريز شد از Case وجودم
شدم آن User ديوانه که بودم
وسط صفحه Room , Desktop ياد تو درخشيد
Ding صد پنجره پيچيد
شکلکي زرد بخنديد
يادم آمد که شبي با هم از آن Chat بگذشتيم
Room گشوديم و در آن PM دلخواسته گشتيم
لحظه اي بي خط و پيغام نشستيم
تو و ياهوي کم آهنگ
همه دلداده به يک Talk بد آهنگ
windows و Hard و Mother Board
آريا دست برآورده به Keyboard
تو همه راز جهان ريخته در طرز سلامت
من بدنبال معاناي کلامت
يادم آمد که به من گفتي از اين عشق حذر کن
لحظه اي چند بر اين Room نظر کن
Chat آئينه عشق گذران است
تو که امروز نگاهت به Email ي نگران است
باش فردا که PM ات با دگران است
تا فراموش کني چندي از اين Log Out , Room کن
باز گفتم حذر از Chat ندانم
ترک Chat کردن هرگز نتوانم نتوانم
روز اول که Email ام به تمناي تو پر زد
مثل Spam توي Inbox تو نشستم
تو Delete کردي ولي من نرميدم نه گسستم
باز گفتم که تو  Hacker ي و من User مستم
تا به دام تو درافتم Room ها رو گشتم و گشتم
تو مرا Hack بنمودي . نرميدم . نگسستم
Room ي از پايه فرو ريخت
Hacker ي Ignore تلخي زد و بگريخت
Hard بر مهر تو خنديد
PC از عشق تو هنگيد
رفت در ظلمت شب آن شب و شبهاي دگرهم
نگرفتي دگر از User بيچاره خبر هم
نکني دگر از آن Room گذر هم

بي تو اما به چه حالي من از آن Room گذشتم

گاه گاهي از دل پائيزي من ياد کن
آذر سرد مرا با خنده اي خرداد کن

کوچه ي احساسم از گام شما گرما گرفت
اين دل پاخورده را از سنگفرش آزاد کن

گوش من پشت نگاه هر لبي دنبال توست
اين سکوت لعنتي را زير لب فرياد کن

همنشين شب نشيني هاي کاغذ با قلم
جايتان خاليست اينجا خاطرم را شاد کن

حرف شيرينت دل هر کوه را خالي کند
کوهکن رحمي به حال تيشه ي فرهاد کن

طعم حسرت مي وزد هر برگ ما را مي برد
عطر بي مهريتان را همدم اين باد کن

من شما را پشت اين آئينه ها گم کرده ام
سنگدل سنگ دلت را خرج اين شياد کن

مي روم اما نگاهي پست سر دارم هنوز
با نگاهي تلخي اين راه را بر باد کن

هر قدم از راه ، دل را تا کجاها مي برد
دل سپردن بعد رفتن را شما بنياد کن

اين غزل از ابتدا تا انتها يک مصرع است
گاه گاهي از دل پائيزي من ياد کن

نيمه شب اواره و بي حس وحا ل

در سرم سوداي جامي بي زبان

پرسه اي اغاز کرديم در خيال

دل به ياد اورد ايام وصال

از جدايي يک دوسالي  مي گذشت

يک دوسا ل از عمر رفت وبر نگشت

دل به ياد اورد " اول بار را

خاطرات اولين ديدار را

ان نظر بازي ان اسرار را

ان دو چشم مست اهو وار را

همچو رازي مبهم و سربسته بود

چون من از تکرار " او هم خسته بود

آمد و هم اشيان شد با منو

همنشين و هم زبان شد  با منو

خسته جان بودم " که جان شد با منو

ناتوان بود و توان شد با منو

دامنش شد خوابگاه خستگي

اين چنين اغاز شد دلبستگي

واي از ان شب زنده داري تا سحر

واي از ان عمري که با او شد به سر

مست او بودم " ز دنيا بي خبر

دم به دم اين عشق مي شد بيشتر

آمد و در خلوتم دمساز شد

گفتگو ها بين ما اغاز شد

گفتمش در عسق پا برجاست دل

گرگشايي چشم دل " زيباست دل

گر تو زورق بان شوي  " درياست دل

بي تو شام بي فرداست دل

دل ز عسق روي تو " حيران شده

در پي عشق تو سرگردان شده

گفت در عشقت وفادرم بدار

من تو رو بس دوست مي دارم" بدان

شوق وصلت را به سر دارم بدان

چون تويي مخمور " خمارم بدان

با تو شادي ميشود غم هاي من

با تو زيبا مي شود فرداي من

گفتمش عشقت به دل افزون شده

دل زجادوي رخت افسون شده

جز تو هر يادي به دل مدفون شده

علم لز زيبايييت مجنون شده

بر لبم بگذاشت " لب يعني خموش

طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش

در سرم جز عشق او سودا نبود

بهر کس " جز او در اين دل جا نبود

ديده جز بر روي او بينا  نبود

همچو عشق من " هيچ گل زيبا نبود

خوبي او شهره ي افاق بود

در نجابت " در نکوهي طاق بود

روزگار اما وفا با ما نداشت

طاقت خوشبختي ما را نداشت

پيش پاي عشق ما سنگي گذاشت

بي گمان از مرگ ما پروا نداشت

اخر اين قصه هجران بود و بس

حسرت و رنج فراوان " بود و بس

يار ما را از جدايي غم نبود

در غمش مجنون وعاشق کم نبود

بر سر پيمان خود محکم نبود

سهم من از عشق " جز ماتم نبود

با من ديوانه پيمان ساده بست

ساده هم " ان عهد و پيمان را شکست

بي خبر پيمان ياري را گسست

اين خبر ناگاه " پشتم را شکست

ان کبوتر عاقبت از بند رفت

رفت و با دلدار ديگر عهد بست

با که گويم " اون که همخون من است

خصم جان و تشنه ي خون من است

بخت بد بين وصل او قسمت نشد

اين گدا مشمول ان رحمت نشد

ان طلا حاصل به اين قيمت نشد

عاشقان را خوش دلي تقدير نيست

با چنين تقدير بد " تدبير نيست

از غمش با دود و دم " همدم شدم

باده نوش غصه او من شدم

مست و مخمور و خراب از غم شدم

ذره ذره آب گشتم " کم شدم

اخر اتش زد دل ديوانه را

سوخت بي پروا " پر پروانه را

عشق من " از من گذشتي " خوش گذر

بد از اين حتي تو اسمم را نبر

خاطراتم را تو بيرون کن زسر

ديشب از کف رفت " فردا را نگر

آخر اين يک بار از من بشنو پند

بر منو " بر روزگارم دل مبند

عاشقي را دير فهميدي " چه سود

عشق ديرين " گسسته تار و پود

گرچه اب رفته باز ايد به رود

ماهي بيچاره اما مرده بود

بعد از اين هم آشيانت هر کس است

باش با   او